كموتر،كمتر بزن بال،چپ و راست         بال بزن هر جا كه گم ،هرجا دلم خواست

كموتر،تو بال مزن مرو بكوهسار           سهده دل يارتونه،پابوته ي خار

كموتر،چند نشيني به دل خش            ندوني سهده دلس،چنده گره تش

كموتر،رو بشين به سر پره                   لف تو،جون نهاده،هي نيره

كموتر،روبشين كِل كناره                    زندگي سي مو شوه،سي تو بهاره

كموتر،تو بال بزن بيو به ولاتم             تون خدا،سربم بزن تابه حياتم

كموتر،توبال بزن بيوه مَكونم              تون خدا سربم بزن تا مو به جونم

كموتر تو بال بزنبيو بكنارم                 جون بسر وتي به ره،طاقت ندارم

كموتر،توبال بزن بيو واديارم              دوم اوسو كه ياي دي جون ندارم

كموتر،توبزن بيوبسر قبرم                تا بويني چه بيدم،حالا چطورم

كموتر،توبزن مونه صدا كن             التماس دي نه كنم،رحم به خدا كن

شاعر: مهدي جمالپور

قصه هاي ماه بانو

در قصه هاي ((ماه بانو))

پس از مرگ يك ((مُسته به گُل))

در گرداگرد مجمري با ((كَپ كَپ))آخر

هرگز نخواستي تا شكم خدايانت را سير كني

از اين روداغ علامت يك نفرين

تا ابد ((تيگ بند))تو شد

چه بخشنده و مهربان تن به نسيم ميدهي

اي شاه سنبله ي ((كُريٍ))سرزمين من

گويي خداوند هم از آفريدنت پشيمان بود

كه اين گونه معصومانه و بي پناه وبي ((داسه))ي محافظ

دل به منظرگاه داس داده بودي

ودر بن بست يك بازيگوشي

پرنده اي كه حتي گرسنه هم نبود

به سنبله ات نوك مي زد

تا مگر دانه اي از منقارش بر زمين به جهد

آنگاه در ((وَر دل مَينا))ي مهربان خاك پنهان شدي

تا پس از 1300آفتاب ((انديكا))

با نخستين بارش آن سال غارتي

((تيف شدي

آن سال آسمان تا تو را ديد

كه زمين پوشانده اي

پاره ابرش را از تو دريغ نمود

و تو ديگر(( پنجه)) شده بودي

اي نايابترينسنبله كشتزارانم

گويي خداوند از آفريدنت پشيمان است

اي پر كَسٍ بي كَس...

 منبع:مینویسم اندیکا از استادحسین حسن زاده رهدار

                                                           براي مشاهده كليك كنيد

سی یوکه وا رهد ، نِوا مَند ، که ایَر بمونی دِ نَتَری بعدس وگوی مو کُر ایلوم . نَتَری وگوی مو دلوم چی رقص چشمه رَوُنه ، چی سادگیا همیشه بهونه ، نتری وگوی دلوم همرنگ آسمونه .....

پَ وا رهد . ایری هم ، سرتِ ایورگردونی و سیل جلوت ایکونی ، سیل صوو که سی دل پیا مال یه حرف تازه داره . هرساتِ که پاک کنی ، پا که ونی و دل ره ، اوسِنِه کِ دلت سبک ایبو ، اوسنه که بیت بلال خوس ایا ری زونت .

مالی که بار ایکونه ، یه روز هم بار اِینه .  او چی که ایی وسط مهمه فهم ایی رازه  ، ایی حقیقت که هَمِمون کَدِ رهیم . هَمِمون  وا بگذردیم ز ره مال . یکی ایرسه و بار اینه ، او یکی هم شاید بار ونه ، اما نِه جاییکه جاسه ......

منبع:ایل بزرگ بختیاری